Logran fibras de celulosa máis fortes que o aceiro

Un equipo de investigación xermano-sueco  ensallou con éxito un novo método para a producción de filamentos de celulosa ultrafortes, que  son máis fortes que o aluminio e o aceiro e con igual peso, son mellores que todos os demáis filamentos artificiales anteriormente coñecidos feitos a partir de nanofibrillas de celulosa.

O novedoso método permite filar filamentos extremadamente resistentes a partir de diminutas fibrillas de celulosa, a base de alinealas todas en paralelo, durante o proceso de producción.

O logro é a obra do equipo de Fredrik Lundell do Centro Wallenberg de Ciencia da Madeira, xestionado conxuntamente polo  Instituto Real sueco de Tecnoloxía e a Universidade Chalmers de Tecnoloxía, tamén en Suecia. Parte do traballo de investigación e desarrollo  levouse a cabo no Sincrotrón Alemán de Electrons (DESY, polas suas siglas en alemán).

Para os seus experimentos, os investigadores  utilizaron nanofibrillas extraídas de madeira recén cortada. En principio, debería tamén ser posible obter fibrillas a partir de papel reciclado, ainda, tal como adverten os investigadores, o potencial do material reciclado en este contexto necesita estudios adicionales que o validen.

Células nai da sangre dunha salamandra e rexeneracion extensa do corazon

Imaxine que un buraco no seu corazón podase volver a rellenar mediante unha rexeneración de tecido orquestada polo propio corazón. Aínda esa posibilidade todavía está sendo explorada para as persoas, é unha realidad en salamandras ou tritóns.

As enfermidades cardíacas son unha causa importante de mortes no mundo. As medidas preventivas como ter unha alimentación e un estilo de vida saludables axudan a protexerse contra elas, pero si se daña o corazón, a menudo é necesario aplicar sofisticados tratamentos e procedementos quirúrxicos, o tecido dañado non se pode rexenerar de maneira convencional, algo  motivou a búsqueda de alternativas basadas en células nai, e inspiradas as veces na capacidade de rexeneración cardiaca que sí poseen de modo natural algúns animales.

Sabese, desde fai seculos, que os salamándridos rexeneran as suas extremidades. Se perden unha pata ou a cola, volvelles a crecer en poucas semanas. En anos recentes,  investigouse sobre si este fenómeno externo tamén se produce internamente no caso dun órgano tan importante como é o corazón. Comprobouse que sí. O equipo  comprobou que si se retira quirúrxicamente unha parte do corazón do animal, rexenerase en unhas seis semanas. De feito,  podese eliminar hasta medio corazón, e todavía se regenerará por completo.

Descubren os oso do dinosaurio mais grande ata o momento

Un traballador rural descubreu en Arxentina os restos dun dinosaurio que pesou casi 100 toneladas, o que o sitúa como a espécimen máis grande do mundo ata agora encontrado de acordo cos cálculos dos investigadores. 

Tratase do fémur dun dinosaurio herbívoro da familia dos saurópodos que viveu fai uns 100 millóns de anos, foi encontrado na provincia arxentina de Chubut (sur), cerca da localidade Las Plumas. 

O oso é el equivalente ao de 14 elefantes africanos, polo que se deduce que o animal pesaba polo menos 100 toneladas del museo paleontológico chubutense "Egidio Feruglio", en declaracions a axencia oficial Télam. 

O descubrimento realizouse fai  tres meses. Este é o segundo hallazgo dun dinosaurio dado a conocer esta semana en Arxentina, despois de que el Consello Nacional de Investigaciones Científicas e Técnicas (Conicet) presentase o xoves os restos dun saurópodo diplodócido que os científicos sitúan como o primeiro da sua especie encontrado en Suramérica e o único no mundo correspondente ao período cretácico.

California lidera a loita contra o cambio climático en EE UU

Estamos comenzando a armonizar a nosa economía e a nosa maneira de vivir coas demandas da naturaleza, di o gobernador de California, Jerry Brown.

A idea de que California é o lugar onde o futuro de EE UU se inventa volve a cobrar pujanza a través do seu máximo representante político, Brown, quen se  lanzou a abanderar a loita contra os efectos do cambio climático e a situar a California a vanguardia desa batalla.

Remarcabao de novo esta semana na conferencia de científicos que se celebra en Sacramento sobre o impacto da sequía na agricultura. Brown  deixou claro de que non ten ninguhna duda de que os efectos do calentamento global do planeta están provocados polo home e están devastando o Estado. A pertinaz sequía, que xa vai polo tercer ano, e a temporada de lume que cada vez comenza máis temprano son solo alguhnas mostras.

Non nos queda outra opción máis que facelo xa que o clima está cambiando. Ahora mesmo non hai duda alguhna, tal e como mostran as evidencias do cambio climático. 

A actividade dos ciclóns tropicais está emigrando cara os polos

Os ciclÓNs tropicaIs, a menudo SON poderosos E destructivos, están alcanzando ahora O sEu pico de intensidadE máIs leXos do ecuador e máis cerca dos polos, según un novo análisis da migración progresiva dos ciclóns que se veñe rexistrando en décadas recentes.

O equipo de Kerry Emanuel, do Instituto Tecnológico de Massachusetts (MIT) en Cambridge, Estados Unidos, así como James P. Kossin e Gabriel A. Vecchi, da Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA) do mesmo país,  constatou que nos últimos 30 anos, o lugar donde os ciclóns tropicaies (huracáns e tifóns) alcanzan a sua máxima intensidade estuveronse desplazándose cara os polos, tanto no hemisferio norte como no sur, a un ritmo dúns 53 kilómetros (33 millas) por década no hemisferio norte e uns 61 kilómetros (38 millas) por década no hemisferio sur.

A medida que os ciclóns tropicais se moven cara latitudes máis altas, algunas rexiones máis cercanas ao ecuador poderían experimentar un riesgo menor, mentras que as poboacións e infraestructuras costeiras dos trópicos en dirección hacia os polos poderían experimentar un riesgo superior.

Cos seus devastadores ventos e inundacións, os ciclóns tropicaies poden poñer en peligro especialmente a ciudades costeiras non preparadas de modo adecuado para eles. Ademáis, as rexiones nos trópicos que dependen da chuvia dos ciclóns para axudar a repoñer os seus recursos hídricos poderían afrontar un riesgo de menor disponibilidade de agua a medida que as tormentas migren alexándose delas.

Unha proteína rexuvenece o cerebro de ratons

A proteína GDF11 deu outra alegría a os investigadores. Según dous artículos que se publican na edición digital de Science,  non solo recupera as células cardiacas en ratons, sinon que tamén mellora as suas capacidades intelectuales rexuvenecéndoas. En concreto, os investigadores da Universidad de Harvard descubriron que inyectando a proteína en ratons con unha edad equivalente a os 70 anos humanos, estos recuperaban capacidades como a do olfato, que  perderon co  envellecemento. O hallazgo ten unha lectura mui interesante, xa que esa proteína tamén a temos os humanos.

Doug Melton, codirector do Centro de Terapias con Células Nai e Medicina Rexenerativa de Harvard, señalou que “non podía recordar un hallazgo máis emocionante. Esto debe darnos esperanzas para ter un futuro máis saludable. Todos nos preguntábamos por qué éramos máis fuertes e mentalmente máis áxiles cando éramos xóvenes, e estos dous artículos apuntan a unha posible resposta: os niveis máis altos de proteína GDF11 que temos de xóvenes. Hai poucas dudas de que, ao menos en animales, a GDF11 ten unha increíble capacidade para restaurar as funcions do cerebro e os músculos que se perden co  envellecemento”.

Procesos metabólicos anteriores o surgimento da vida na Terra

A vida  iniciouse na Terra fai casi 4.000 millones de anos, nas augas oceánicas ricas en ferro que dominaban a superficie do planeta. Unha pregunta pendente de resposta é cando e cómo entróu en escena o metabolismo celular, a rede de reaccións químicas necesarias para producir ácidos nucleicos, aminoácidos e lípidos, os "ladrillos" principales da vida.

Algunhas das reaccións químicas fundamentales no metabolismo dos organismos modernos probablemente  producíanse de maneira espontánea nas augas mariñas da Terra antes da aparición da primeira forma de vida. Ésta é a sorprendente conclusión a  que se chegou en un novo estudio e que contradise a cadena de acontecementos geobioquímicos proposta en outras hipótesis.

Markus Ralser, Alexandra V. Turchyn e Markus A Keller, da Universidad de Cambridge no Reino Unido, reconstruiron no laboratorio a composición do océano máis antiguo da Terra (que aínda carecía de vida), basándose para dicha reconstrucción na composición de varios sedimentos primitivos descritos na literatura científica. E os resultados do seu traballo indican que, de maneira espontánea, aparecían secuencias de reaccións que en organismos modernos permiten a formación de moléculas esenciales para a síntesis de aminoácidos, ácidos nucleicos e lípidos, entre outras substancias complexas, de importancia vital para o metabolismo celular común de todos os organismos vivos. En esta versión reconstruida do océano primitivo, estas reaccións metabólicas eran particularmente sensibles a  presencia do ferro ferroso, que axudou a catalizar moitas das reaccións químicas observadas. Estas últimas ocurriron en ausencia de enzimas pero foron posibles gracias as substancias químicas que existían naquel mar arcaico.

A detección de ribosa 5-fosfato resulta particularmente chamativa, tendo en conta o potencial de precursores de ARN como éste para dar lugar a moléculas de ARN capaces de codificar información, catalizar reaccións químicas e replicarse.



Anteriormente supoñiase que as secuencias complexas de reaccións metabólicas, coñecidas como vías metabólicas  que se dan nas células modernas, sólo eran posibles debido a presencia de enzimas. As enzimas son máquinas moleculares altamente complexas e  pensase que apareceron durante a evolución dos organismos. Sen embargo, a reconstrucción do equipo revela que reaccións mui parecidas as metabólicas puderon darse de forma natural no océano primixenio, antes de que evolucionaran os primeros organismos.

Fai casi 4.000 millones de años, a vida na Terra empezou no mar, éste era un mundo libre de osíxeno, previo a fotosíntesis. A luz do novo estudio, todo apunta a que nas augas oceánicas daqueles tempos, o ferro, outros metales e o fosfato, proporcionaron un conxunto de reaccións, parecidas as principales do metabolismo celular, en ausencia de enzimas.

Os resultados da investigación suxiren en definitiva que o metabolismo, entendido como un conxunto de reaccións químicas cruciales para a vida, precediu o surximento da vida, e que se desarrolla a través das condicóns químicas que predominaban no arcaico océano daquela época.