miércoles, 11 de junio de 2014

Logran fibras de celulosa máis fortes que o aceiro

Un equipo de investigación xermano-sueco  ensallou con éxito un novo método para a producción de filamentos de celulosa ultrafortes, que  son máis fortes que o aluminio e o aceiro e con igual peso, son mellores que todos os demáis filamentos artificiales anteriormente coñecidos feitos a partir de nanofibrillas de celulosa.

O novedoso método permite filar filamentos extremadamente resistentes a partir de diminutas fibrillas de celulosa, a base de alinealas todas en paralelo, durante o proceso de producción.

O logro é a obra do equipo de Fredrik Lundell do Centro Wallenberg de Ciencia da Madeira, xestionado conxuntamente polo  Instituto Real sueco de Tecnoloxía e a Universidade Chalmers de Tecnoloxía, tamén en Suecia. Parte do traballo de investigación e desarrollo  levouse a cabo no Sincrotrón Alemán de Electrons (DESY, polas suas siglas en alemán).



Para os seus experimentos, os investigadores  utilizaron nanofibrillas extraídas de madeira recén cortada. En principio, debería tamén ser posible obter fibrillas a partir de papel reciclado, ainda, tal como adverten os investigadores, o potencial do material reciclado en este contexto necesita estudios adicionales que o validen.


Células nai da sangre dunha salamandra e rexeneracion extensa do corazon

Imaxine que un buraco no seu corazón podase volver a rellenar mediante unha rexeneración de tecido orquestada polo propio corazón. Aínda esa posibilidade todavía está sendo explorada para as persoas, é unha realidad en salamandras ou tritóns.

As enfermidades cardíacas son unha causa importante de mortes no mundo. As medidas preventivas como ter unha alimentación e un estilo de vida saludables axudan a protexerse contra elas, pero si se daña o corazón, a menudo é necesario aplicar sofisticados tratamentos e procedementos quirúrxicos, o tecido dañado non se pode rexenerar de maneira convencional, algo  motivou a búsqueda de alternativas basadas en células nai, e inspiradas as veces na capacidade de rexeneración cardiaca que sí poseen de modo natural algúns animales.

Sabese, desde fai seculos, que os salamándridos rexeneran as suas extremidades. Se perden unha pata ou a cola, volvelles a crecer en poucas semanas. En anos recentes,  investigouse sobre si este fenómeno externo tamén se produce internamente no caso dun órgano tan importante como é o corazón. Comprobouse que sí. O equipo  comprobou que si se retira quirúrxicamente unha parte do corazón do animal, rexenerase en unhas seis semanas. De feito,  podese eliminar hasta medio corazón, e todavía se regenerará por completo.

miércoles, 4 de junio de 2014

Descubren os oso do dinosaurio mais grande ata o momento

Un traballador rural descubreu en Arxentina os restos dun dinosaurio que pesou casi 100 toneladas, o que o sitúa como a espécimen máis grande do mundo ata agora encontrado de acordo cos cálculos dos investigadores. 

Tratase do fémur dun dinosaurio herbívoro da familia dos saurópodos que viveu fai uns 100 millóns de anos, foi encontrado na provincia arxentina de Chubut (sur), cerca da localidade Las Plumas. 

O oso é el equivalente ao de 14 elefantes africanos, polo que se deduce que o animal pesaba polo menos 100 toneladas del museo paleontológico chubutense "Egidio Feruglio", en declaracions a axencia oficial Télam. 

O descubrimento realizouse fai  tres meses. Este é o segundo hallazgo dun dinosaurio dado a conocer esta semana en Arxentina, despois de que el Consello Nacional de Investigaciones Científicas e Técnicas (Conicet) presentase o xoves os restos dun saurópodo diplodócido que os científicos sitúan como o primeiro da sua especie encontrado en Suramérica e o único no mundo correspondente ao período cretácico.



California lidera a loita contra o cambio climático en EE UU

Estamos comenzando a armonizar a nosa economía e a nosa maneira de vivir coas demandas da naturaleza, di o gobernador de California, Jerry Brown.
A idea de que California é o lugar onde o futuro de EE UU se inventa volve a cobrar pujanza a través do seu máximo representante político, Brown, quen se  lanzou a abanderar a loita contra os efectos do cambio climático e a situar a California a vanguardia desa batalla.
Remarcabao de novo esta semana na conferencia de científicos que se celebra en Sacramento sobre o impacto da sequía na agricultura. Brown  deixou claro de que non ten ninguhna duda de que os efectos do calentamento global do planeta están provocados polo home e están devastando o Estado. A pertinaz sequía, que xa vai polo tercer ano, e a temporada de lume que cada vez comenza máis temprano son solo alguhnas mostras.

Non nos queda outra opción máis que facelo xa que o clima está cambiando. Ahora mesmo non hai duda alguhna, tal e como mostran as evidencias do cambio climático. 

miércoles, 21 de mayo de 2014

A actividade dos ciclóns tropicais está emigrando cara os polos

Os ciclÓNs tropicaIs, a menudo SON poderosos E destructivos, están alcanzando ahora O sEu pico de intensidadE máIs leXos do ecuador e máis cerca dos polos, según un novo análisis da migración progresiva dos ciclóns que se veñe rexistrando en décadas recentes.

O equipo de Kerry Emanuel, do Instituto Tecnológico de Massachusetts (MIT) en Cambridge, Estados Unidos, así como James P. Kossin e Gabriel A. Vecchi, da Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA) do mesmo país,  constatou que nos últimos 30 anos, o lugar donde os ciclóns tropicaies (huracáns e tifóns) alcanzan a sua máxima intensidade estuveronse desplazándose cara os polos, tanto no hemisferio norte como no sur, a un ritmo dúns 53 kilómetros (33 millas) por década no hemisferio norte e uns 61 kilómetros (38 millas) por década no hemisferio sur.

A medida que os ciclóns tropicais se moven cara latitudes máis altas, algunas rexiones máis cercanas ao ecuador poderían experimentar un riesgo menor, mentras que as poboacións e infraestructuras costeiras dos trópicos en dirección hacia os polos poderían experimentar un riesgo superior.

Cos seus devastadores ventos e inundacións, os ciclóns tropicaies poden poñer en peligro especialmente a ciudades costeiras non preparadas de modo adecuado para eles. Ademáis, as rexiones nos trópicos que dependen da chuvia dos ciclóns para axudar a repoñer os seus recursos hídricos poderían afrontar un riesgo de menor disponibilidade de agua a medida que as tormentas migren alexándose delas.



lunes, 12 de mayo de 2014

Unha proteína rexuvenece o cerebro de ratons

A proteína GDF11 deu outra alegría a os investigadores. Según dous artículos que se publican na edición digital de Science,  non solo recupera as células cardiacas en ratons, sinon que tamén mellora as suas capacidades intelectuales rexuvenecéndoas. En concreto, os investigadores da Universidad de Harvard descubriron que inyectando a proteína en ratons con unha edad equivalente a os 70 anos humanos, estos recuperaban capacidades como a do olfato, que  perderon co  envellecemento. O hallazgo ten unha lectura mui interesante, xa que esa proteína tamén a temos os humanos.
Doug Melton, codirector do Centro de Terapias con Células Nai e Medicina Rexenerativa de Harvard, señalou que “non podía recordar un hallazgo máis emocionante. Esto debe darnos esperanzas para ter un futuro máis saludable. Todos nos preguntábamos por qué éramos máis fuertes e mentalmente máis áxiles cando éramos xóvenes, e estos dous artículos apuntan a unha posible resposta: os niveis máis altos de proteína GDF11 que temos de xóvenes. Hai poucas dudas de que, ao menos en animales, a GDF11 ten unha increíble capacidade para restaurar as funcions do cerebro e os músculos que se perden co  envellecemento”.


lunes, 5 de mayo de 2014

Procesos metabólicos anteriores o surgimento da vida na Terra

A vida  iniciouse na Terra fai casi 4.000 millones de anos, nas augas oceánicas ricas en ferro que dominaban a superficie do planeta. Unha pregunta pendente de resposta é cando e cómo entróu en escena o metabolismo celular, a rede de reaccións químicas necesarias para producir ácidos nucleicos, aminoácidos e lípidos, os "ladrillos" principales da vida.

Algunhas das reaccións químicas fundamentales no metabolismo dos organismos modernos probablemente  producíanse de maneira espontánea nas augas mariñas da Terra antes da aparición da primeira forma de vida. Ésta é a sorprendente conclusión a  que se chegou en un novo estudio e que contradise a cadena de acontecementos geobioquímicos proposta en outras hipótesis.

Markus Ralser, Alexandra V. Turchyn e Markus A Keller, da Universidad de Cambridge no Reino Unido, reconstruiron no laboratorio a composición do océano máis antiguo da Terra (que aínda carecía de vida), basándose para dicha reconstrucción na composición de varios sedimentos primitivos descritos na literatura científica. E os resultados do seu traballo indican que, de maneira espontánea, aparecían secuencias de reaccións que en organismos modernos permiten a formación de moléculas esenciales para a síntesis de aminoácidos, ácidos nucleicos e lípidos, entre outras substancias complexas, de importancia vital para o metabolismo celular común de todos os organismos vivos. En esta versión reconstruida do océano primitivo, estas reaccións metabólicas eran particularmente sensibles a  presencia do ferro ferroso, que axudou a catalizar moitas das reaccións químicas observadas. Estas últimas ocurriron en ausencia de enzimas pero foron posibles gracias as substancias químicas que existían naquel mar arcaico.

A detección de ribosa 5-fosfato resulta particularmente chamativa, tendo en conta o potencial de precursores de ARN como éste para dar lugar a moléculas de ARN capaces de codificar información, catalizar reaccións químicas e replicarse.

[Img #19532]

Anteriormente supoñiase que as secuencias complexas de reaccións metabólicas, coñecidas como vías metabólicas  que se dan nas células modernas, sólo eran posibles debido a presencia de enzimas. As enzimas son máquinas moleculares altamente complexas e  pensase que apareceron durante a evolución dos organismos. Sen embargo, a reconstrucción do equipo revela que reaccións mui parecidas as metabólicas puderon darse de forma natural no océano primixenio, antes de que evolucionaran os primeros organismos.


Fai casi 4.000 millones de años, a vida na Terra empezou no mar, éste era un mundo libre de osíxeno, previo a fotosíntesis. A luz do novo estudio, todo apunta a que nas augas oceánicas daqueles tempos, o ferro, outros metales e o fosfato, proporcionaron un conxunto de reaccións, parecidas as principales do metabolismo celular, en ausencia de enzimas.

Os resultados da investigación suxiren en definitiva que o metabolismo, entendido como un conxunto de reaccións químicas cruciales para a vida, precediu o surximento da vida, e que se desarrolla a través das condicóns químicas que predominaban no arcaico océano daquela época.

lunes, 28 de abril de 2014

Os animales con cerebro máis grande teñen maior capacidade de autocontrol

O autocontrol é a capacidade de resistir o impulso de facer algo que é tentador pero, en última instancia, contraproducente. Un equipo internacional de científicos  estudiou esta capacidade, en un total de 567 animales de 36 especies diferentes, a través de duas tareas experimentales.  

“Independientemente do tamaño do seu corpo, as especies con cerebros máis grandes  fuilles mellor nas tareas de autocontrol que lles planteamos”, declara a Sinc o científico Evan L. MacLean da Universidade Duke, que lidera o estudio publicado en PNAS.

Ambas tareas teñen unha fase de preparación e un compoñente de prueba. Na primeira delas  presentaselles un cilindro opaco no que teñen que recuperar un pedazo de comida do interior.

Cando os animales foron capaces de solucionar esta tarea,  utilizouse un cilindro transparente. A solución o problema era o mesmo –chegar desde un lateral do cilindro para recuperar a comida– pero ahora os suxetos poden ver a comida no interior e tuveron que resistirse a tentación de chegar directamente o alimento, chocando co tubo.


Foto dun chimpancé o cal foi exposto a este experimento.

A segunda tarea consiste en estar familiarizados ca visión dun trozo de comida escondido nun obxeto, e buscar nese lugar para obtelo. Posteriormente, nos ensaios de prueba, os suxetos viron a comida escondida en este mesmo lugar e cambiouselles visiblemente a unha nova ubicación antes de que se lles permitira realizar la búsqueda. Os suxetos tiñan que resistir o hábito de encontralo na ubicación anterior e hallalo na nova.



Os grandes simios, como chimpancés, bonobos, gorilas e orangutans foron os que mellor pasaron os experimentos anteriores , mentras que os monos ardilla (Saimiri sciureus) e arrendaxos euroasiáticos (Garrulus glandarius) tendían a actuar nos niveis máis baixos nas pruebas”, asegura o experto.

Os autores trataron de encontrar correlacións entre as capacidades cognitivas da especie e unha serie de medidas ecológicas, sociales e cerebrales. Evaluaron duas hipótesis sobre as presións selectivas que poden haber estimulado a evolución cognitiva: complejidad social e complejidad da dieta.

Según MacLean: “As especies con dietas máis amplias puntuaron máis alto nas tareas de autocontrol. Polo tanto, ter unha dieta amplia –comer moitos tipos de alimentos da naturaleza– pode requerir o autocontrol e ser un factor importante para a innovación deste”.

En definitiva, os resultados suxiren que a alimentación e o tamaño do cerebro influllen na evolución cognitiva. 

martes, 8 de abril de 2014

O primeiro asteroide con anillos do Sistema Solar


Hasta ahora, os sistemas de anillos eran considerados un rasgo exclusivo dos planetas xigantes, como Júpiter, Saturno, Urano y Neptuno. Sen embargo, un estudio internacional no que  participaron investigadores do Consello Superior de Investigaciones Científicas (CSIC)  detectou dentro do Sistema Solar un obxeto con dous anillos, probablemente formados por hielo de agua. Os resultados do trabajo, publicado na revista Nature, suxiren que os anillos poden ser estructuras máis comúns do que se pensaba hasta o momento.

Cariclo, nombre que  recibeu este asteroide en castellano, presenta un diámetro duns 250 kilómetros e  encontrase situado entre Saturno e Urano. Os seus dous anillos, de gran densidad e separados por unha zona estreita e oscura, teñen 7 e 5 kilómetros de anchura respectivamente. O hallazgo foi posible gracias a  observación, desde oito enclaves distintos, do paso de Cariclo por diante dunha estrella (fenómeno coñecido como ocultación) en xunio de 2013.

“Pensábamos que o que habíamos detectado aredor de Cariclo durante a ocultación  debíase a material que este planeta menor pudera expulsar a chorros, como fan os cometas, xa que presenta algunhas propiedades e unha órbita similar a  dos cometas. Sen embargo, tras dar moitas voltas, vemos que o material  distribuíase en forma de elipse aredor de Cariclo, formando un anillo como o de Saturno”, comenta o investigador de CSIC José Luis Ortiz, do Instituto de Astrofísica de Andalucía.

Un novo planeta enano cambia o mapa do Sistema Solar


Dous investigadores estadounidenses descubriron un novo planeta enano chamado 2012 VP113, na nube de Oort, xusto máis alá do noso sistema solar. O máis sorprendente é que a sua órbita vese influenciada pola posible presencia dun planeta descoñecido, oscuro, gélido  dun tamaño que pode ser dez veces o da Tierra.

Os investigadores Chad Trujillo do Observatorio Gemini e Scott Sheppard da Institución Carnegie de Washington (EE UU) publican hoxe na revista Nature o hallazgo dun lexano planeta enano chamado 2012 VP113. Encontrase na parte interna da nube de Oort, unha rexión supostamente poblada por miles de objetos más allá del borde conocido del sistema solar.

La Institución Carnegie destaca en un comunicado una de las sorpresas del estudio: “Este trabajo indica la posible presencia de un planeta enorme, tal vez hasta diez veces el tamaño de la Tierra, que aunque no se puede ver, posiblemente influye en la órbita de 2012 VP113 y otros objetos de la nube de Oort interior".

"Algunos de estos objetos pueden rivalizar con el tamaño de Marte o incluso la Tierra”, insiste Sheppard, “y esto se debe a que están tan distantes, que incluso los más grandes serían demasiado débiles para poder detectarlos con la tecnología actual".

El astrónomo español Carlos de la Fuente Marcos, de la Universidad Complutense de Madrid, valora para Sinc el descubrimiento: “Los autores muestran de forma muy convincente que debe existir un planeta helado mayor que la Tierra en la periferia del sistema solar. En los próximos meses esto va a dar mucho que hablar, tanto o más que los anillos del centauro Cariclo, otro estudio que también aparece esta semana en Nature”. 

jueves, 3 de abril de 2014

Confirman a existencia dunha misteriosa especie de cetáceo

Unos investigadores han identificado a una nueva especie de cetáceo de la familia Ziphiidae, basándose en un estudio sobre siete animales que en distintos momentos de los últimos 50 años quedaron varados en islas tropicales remotas del Océano Índico y el Pacífico.

Os zífidos, unha familia extendida pero pouco coñecida de cetáceos vulgarmente coñecidos como baleas dentadas e que teñen un parentesco evolutivo lexano cos cachalotes, viven en augas profundas de todos los océanos del mundo, más allá de los bordes de las plataformas continentales.

Rara vez se les ve en el mar debido a sus hábitos esquivos, su capacidad para inmersiones largas y la aparente poca abundancia de algunas especies. Es comprensible que la mayoría de la gente nunca haya oído hablar de ellos.

La nueva especie, descubierta, o más bien redescubierta, tras una labor casi detectivesca a cargo del equipo de Merel Dalebout, experta en cetáceos e investigadora invitada de la Universidad de Nueva Gales del Sur en Australia, ha recibido definitivamente el nombre de Mesoplodon hotaula.

El primer ejemplar reconocido de esta escurridiza especie fue una hembra hallada en una playa de Sri Lanka hace más de medio siglo. El 26 de enero de 1963, la hembra gris-azulada de 4,5 metros de largo acabó en Ratmalana, cerca de Colombo. El entonces director de los Museos Nacionales de Ceilán, Paulus Edward Pieris Deraniyagala, zoólogo, paleontólogo, antropólogo y artista local, la describió como una nueva especie, y la llamó Mesoplodon hotaula.


Sin embargo, dos años después, otros investigadores reclasificaron a este espécimen como una especie existente, el Mesoplodon ginkgodens.

Finalmente, el tiempo le ha dado la razón a Deraniyagala. Él estaba en lo cierto sobre el carácter único del cetáceo que examinó. Aunque tiene un parentesco cercano con el Mesoplodon ginkgodens, en realidad no es la misma especie.

lunes, 3 de febrero de 2014

Descubierta una nueva especie de delfín de río en Brasil














Seis científicos de distintos países, a mayoría afincados en Brasil,  descubriron unha nova especie de delfín de río que vive no Araguaia (Brasil), que non é un afluente do Amazonas sinon do Tocantins. A investigación xenética mostra que se diferenciou de outros delfins de río –e decir, do seu ancestro común– fai máis de dous millons de años.
O animal foi  bautizado como Inia araguaiaensis e con él son cinco as especies coñecidas de delfins de río. Os investigadores calculan que quedan uns 1.000 exemplares vivos e suxieren que o animal sea considerado "vulnerable" pola Unión Internacional pola Conservación da Naturaleza (IUCN nas suas siglas en inglés), xa que están amenazados polo desarrollo e a construcción de presas hidroeléctricas.
Estos delfins son suficientemente diferentes, xenéticamente falando, dos seus primos o delfín do río Amazonas e o delfín do río boliviano como para consideralos unha especie distinta. Aunque en aspecto  parecense, a nova especie ten un cráneo algo maior e menos dentes. O artículo foi publicado na revista Plos One, baixo unha licencia de Creative Commons que permite a sua libre distribución.
O delfín de río Yangtsé era o último que foi descuberto hasta ahora (en 1918), e extingueuse en 2007. Tres das especies que permanecen vivas están amenazadas, según a IUCN.

Un cazador europeo, de piel oscura y de ojos azules de hace 7.000 años

El análisis del ADN de un individuo de hace unos 7.000 años, cuyos restos fueron descubiertos, en 2006, en el yacimiento de La Braña-Arintero (León), indican que tenía los ojos azules, como los europeos actuales, y la piel oscura, como los africanos. Sería un cazador-recolector anterior a la llegada de la agricultura y la ganadería. Un equipo internacional liderado por Carles Lalueza Fox, investigador del Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), ha logrado extraer el material genético de un diente de ese individuo bautizado La Braña 1 y presenta ahora susresultados en la revista Nature(adelantando en artículo en Internet).
La Braña 1 representa el primer genoma de un cazador-recolector europeo recuperado y es el más antiguo, hasta ahora, de la Prehistoria, señala el CSIC. En el yacimiento aparecieron los restos de dos hombres, pero los investigadores solo han obtenido y analizado, por el momento, el ADN de uno de ellos.
El cazador-recolector leonés vivió en el Mesolítico, el período de hace entre 10.000 y 5.000 años, y que termina con la llegada de la agricultura y la ganadería, procedentes de oriente Próximo.



“La mayor sorpresa fue descubrir que este individuo poseía la versiones africanas en los genes que conforman la pigmentación clara de los europeos actuales, lo que indica que tenía la piel oscura, aunque no podemos saber el tono exacto”, señala Lalueza-Fox, gran experto internacional en ADN antiguo, que trabaja en el Instituto de biología Evolutiva (CSIC-Universidad Pompeu Fabra), en Barcelona. “Todavía más sorprendente fue descubrir que poseía las variantes genéticas que producen los ojos azules en los europeos actuales”, añade.
Nature destaca el hecho de que, a la vista de estos resultados, la transición al tono de piel más claro estaría aun produciéndose en el Mesolítico, y que el cambio del color de los ojos es anterior.
El estudio del genoma sugiere que las poblaciones actuales más cercanas a La Braña 1 son las del norte de Europa, como Suecia y Finlandia, explica el CSIC. Los datos indican también que “existe continuidad genética en las poblaciones del centro y del Oeste de Eurasia”, añade Lalueza-Fox, destacando, además, la concordancia con la información obtenida en el registro arqueológico.
Iñigo Olalde, investigador del Instituto de biología Evolutiva, señala que el equipo va a intentar recuperar el ADN del segundo individuo, La Braña 2, que está peor conservado, para seguir obteniendo información sobre las características genéticas de estos antiguos europeos.




Las víctimas de hace 1.500 años ayudan a esclarecer la evolución de la peste


Gracias a los dientes de dos víctimas de la peste bubónica de hace 1.500 años, un equipo internacional de investigadores ha secuenciado el genoma completo de la bacteria que se extendió por Europa desde Egipto durante el reinado del emperador bizantino Justiniano, en el año 541 D.C. El estudio fue publicado el pasado lunes en la revista The Lancet.
Los investigadores concluyen en el estudio que esta cepa de la bacteriaYersinia pestis no fue una antecesora directa de otras cepas de siglos posteriores. Fueron "apariciones independientes" transmitidas de roedores a humanos, explican los científicos en su informe.
La peste bubónica ha protagonizado tres grandes pandemias en la historia moderna: la de Justiniano en el siglo VI, la conocida como Peste Negra que sacudió Europa en la Edad Media, y la de finales del siglo XIX, que se extendió desde China hacia Europa. El genoma de estas dos últimas cepas históricas de peste ya estaba secuenciado, explica Jordi Barbé, catedrático de Microbiología de la Universidad Autónoma de Barcelona.
Los científicos extrajeron ADN de los dientes pertenecientes a dos cadáveres del siglo VI y enterrados en un cementerio de Baviera (Alemania). La epidemia llegó a esta zona entre los años 541 y 543,según la agencia de noticias científicas Sinc. En los dientes había material humano y bacteriano. Utilizando las secuencias de las otras cepas, los científicos basados en la universidad MacMaster (Canadá) reconstruyeron el ADN de esta estirpe específica de la bacteria Yersinia pestis, tras aislar pequeños fragmentos.
Una pulga que acaba de ingerir sangre infectada con la bacteria de la peste. / CDC
La bacteria evolucionó –es decir, mutó o captó material genético de otras especies– mientras residía en las ratas, que son el vehículo (o reservorio, en lenguaje técnico) de la enfermedad y no se ven afectadas, y posteriormente pasó a los humanos a través de las pulgas, explica Barbé. Eso quiere decir que la epidemia de la Edad Media, ocurrida 800 años después y responsable de la muerte del 60% de la población europea, no evolucionó directamente de la cepa bizantina. Lo que no se explica es por qué esta cepa, tan adaptada a sus huéspedes humanos, desapareció, porque las de los siguientes brotes no derivan de ella.
"Es difícil establecer cuándo apareció la bacteria", cuenta Barbé. No existen registros arqueológicos anteriores a los de la pandemia bizantina, por lo que los científicos carecen de pistas para buscar cementerios de determinadas épocas para hallar los restos de personas infectadas. Además, "por genealogía", es difícil determinar en qué momento la bacteria adoptó toda la información genética necesaria para producir la patología conocida. El trabajo de los científicos de MacMaster ha secuenciado la versión más antigua conocida de Yersinia pestis.

Células adultas transformanse en células nai aplicando ácido

A carreIra para conseguir células nai o máis parecidas as embrionarias conta cun novo competidor: as que se obteñen estresando células adultas. Esto, na práctica, quere decir, básicamente, sumerxindoas en un baño de ácido. Publicado na revista Nature.
Hasta ahora, para conseguir células nai había, de unha manera xeneral, duas posibilidades: obtelas de embrións (destruéndos ou non) ou reprogramando células adultas. Para eso había que añadirlles unha serie de factores. Así  conseguíanse as chamadas iPS (células nai pluripotenciales inducidas), que non eran tan maleables como as embrionarias, pero casi. A nova aportación vai na misma línea ( partese de células adultas) pero por un método en apariencia máis sencillo e con un resultado máis próximo as células totipotenciales, as que poden transformarse en calquera texido e non solo en uns cantos. As  desarroloU un equipo do RIKEN Center for Developmental Biology ide Kobe (xapón).

Ol también xaponés Shinya Yamanaka, que foi o primeiro en conseguir células iPS,  deu a benvida o artículo: “Os traballos son importantes para entender a reprogramación celular. Desde un punto de vista de cara a unha aplicación médica, é un novo método de conseguir células do tipo das iPS”. A aproximación é tan novedosa que a autora principal, Haruko Obokata, necesitou cinco anos para convencer a os sus xefes e a unha revista para que o publicaran. Tuvo que grabar a transformación de un tipo de célula da que non hay duda acerca de que se trata dunha moi especializada, un linfocito T, para convencelos. Xa o  consegeu partindo do cerebro, pel, pulmón e hígado. As novas células  bautizonas como STAP, siglas en inglés de stimulus-triggered acquisition of pluripotency (adquisición de pluripotencia por estumulación). Logo, introduciunas en ratons añadindolles xenes fluorescentes para confirmar que se diferencian nos distintos texidos dun ser vivo.


Creados os primeiros monos transxénicos ‘a medida’

Os animales transxénicos son o modelo ideal para estudiar enfermedades debidas a mutacións do ADN. Pero as técnicas existentes tiñan un problema: basabanse en producir moitos cambios no xenoma  logo seleccionar os exemplares adecuados. Este método pode servir en ratóns, que se reproducen moito (por eso hai moita variedad en cada camada e podese elexir) e maduran cedo, o que permite unha investigación exhaustiva. Pero nos simios, con camadas moi pequenas e largos tempos de crianza, eso non era posible. Algo que pode empezar a cambiar despois do traballo que publicou en Cell o equipo do chino Jiahao Sha, da Universidad de Nanjing.
O traballo  basease na aplicación da chamada tecnoloxía CRISPR/Cas9, que básicamente consiste en utilizar unhas bacterias para que fagan de tixeras xenéticas que sirvan para introducir os xenes que se queren investigar, coa peculiaridad de que se pode dirixir exactamente dónde vai a producirse a mutación. Con esto  evitase xenerar animales inviables (que nos roedores non é algo moi grave desde o punto de vista da investigación, en monos con xestacións largas é un obstáculo) e, ademais,  conseguense exemplares que se parecen o mais posible a o que sucede na natureza.

O traballo permitirá contar con modelos animales en simios de enfermedades hasta ahora difíciles de investigar, como as dexenerativas. Ademais permitirá contar con exemplares o mais parecido a os humanos posible, co  que se espera que se reduzcan os fracasos que se producen actualmente, cando en moitas investigaciones hai que pasar de resultados en roedores a humanos, donde a maioría dos traballos fracasan. O único requisito  que o proceso de modificación debe hacerse xusto despois da fecundación, cando o futuro macaco é solo un embrión dunha célula. Desta maneira  asegurase que todo o organismo leva a mutación. Xa  naceron dous animales despois de aplicarlle esta técnica.
Pero esta aparente ventaxa xa contou coas críticas de grupos ecoloxistas, que creen que con ela  volverase a necesitar mais simios para investigar. O rechazo o uso dos animales en ensayos aumenta a medida que estos son mais próximos xenética e evolutivamente a os humanos.