“Independientemente do tamaño do seu corpo, as especies con cerebros máis grandes fuilles mellor nas tareas de autocontrol que lles planteamos”, declara a Sinc o científico Evan L. MacLean da Universidade Duke, que lidera o estudio publicado en PNAS.
Ambas tareas teñen unha fase de preparación e un compoñente de prueba. Na primeira delas presentaselles un cilindro opaco no que teñen que recuperar un pedazo de comida do interior.
Cando os animales foron capaces de solucionar esta tarea, utilizouse un cilindro transparente. A solución o problema era o mesmo –chegar desde un lateral do cilindro para recuperar a comida– pero ahora os suxetos poden ver a comida no interior e tuveron que resistirse a tentación de chegar directamente o alimento, chocando co tubo.
Foto dun chimpancé o cal foi exposto a este experimento.
A segunda tarea consiste en estar familiarizados ca visión dun trozo de comida escondido nun obxeto, e buscar nese lugar para obtelo. Posteriormente, nos ensaios de prueba, os suxetos viron a comida escondida en este mesmo lugar e cambiouselles visiblemente a unha nova ubicación antes de que se lles permitira realizar la búsqueda. Os suxetos tiñan que resistir o hábito de encontralo na ubicación anterior e hallalo na nova.
Os grandes simios, como chimpancés, bonobos, gorilas e orangutans foron os que mellor pasaron os experimentos anteriores , mentras que os monos ardilla (Saimiri sciureus) e arrendaxos euroasiáticos (Garrulus glandarius) tendían a actuar nos niveis máis baixos nas pruebas”, asegura o experto.
Os autores trataron de encontrar correlacións entre as capacidades cognitivas da especie e unha serie de medidas ecológicas, sociales e cerebrales. Evaluaron duas hipótesis sobre as presións selectivas que poden haber estimulado a evolución cognitiva: complejidad social e complejidad da dieta.
Según MacLean: “As especies con dietas máis amplias puntuaron máis alto nas tareas de autocontrol. Polo tanto, ter unha dieta amplia –comer moitos tipos de alimentos da naturaleza– pode requerir o autocontrol e ser un factor importante para a innovación deste”.
En definitiva, os resultados suxiren que a alimentación e o tamaño do cerebro influllen na evolución cognitiva.
Os autores trataron de encontrar correlacións entre as capacidades cognitivas da especie e unha serie de medidas ecológicas, sociales e cerebrales. Evaluaron duas hipótesis sobre as presións selectivas que poden haber estimulado a evolución cognitiva: complejidad social e complejidad da dieta.
Según MacLean: “As especies con dietas máis amplias puntuaron máis alto nas tareas de autocontrol. Polo tanto, ter unha dieta amplia –comer moitos tipos de alimentos da naturaleza– pode requerir o autocontrol e ser un factor importante para a innovación deste”.
En definitiva, os resultados suxiren que a alimentación e o tamaño do cerebro influllen na evolución cognitiva.

