lunes, 28 de abril de 2014

Os animales con cerebro máis grande teñen maior capacidade de autocontrol

O autocontrol é a capacidade de resistir o impulso de facer algo que é tentador pero, en última instancia, contraproducente. Un equipo internacional de científicos  estudiou esta capacidade, en un total de 567 animales de 36 especies diferentes, a través de duas tareas experimentales.  

“Independientemente do tamaño do seu corpo, as especies con cerebros máis grandes  fuilles mellor nas tareas de autocontrol que lles planteamos”, declara a Sinc o científico Evan L. MacLean da Universidade Duke, que lidera o estudio publicado en PNAS.

Ambas tareas teñen unha fase de preparación e un compoñente de prueba. Na primeira delas  presentaselles un cilindro opaco no que teñen que recuperar un pedazo de comida do interior.

Cando os animales foron capaces de solucionar esta tarea,  utilizouse un cilindro transparente. A solución o problema era o mesmo –chegar desde un lateral do cilindro para recuperar a comida– pero ahora os suxetos poden ver a comida no interior e tuveron que resistirse a tentación de chegar directamente o alimento, chocando co tubo.


Foto dun chimpancé o cal foi exposto a este experimento.

A segunda tarea consiste en estar familiarizados ca visión dun trozo de comida escondido nun obxeto, e buscar nese lugar para obtelo. Posteriormente, nos ensaios de prueba, os suxetos viron a comida escondida en este mesmo lugar e cambiouselles visiblemente a unha nova ubicación antes de que se lles permitira realizar la búsqueda. Os suxetos tiñan que resistir o hábito de encontralo na ubicación anterior e hallalo na nova.



Os grandes simios, como chimpancés, bonobos, gorilas e orangutans foron os que mellor pasaron os experimentos anteriores , mentras que os monos ardilla (Saimiri sciureus) e arrendaxos euroasiáticos (Garrulus glandarius) tendían a actuar nos niveis máis baixos nas pruebas”, asegura o experto.

Os autores trataron de encontrar correlacións entre as capacidades cognitivas da especie e unha serie de medidas ecológicas, sociales e cerebrales. Evaluaron duas hipótesis sobre as presións selectivas que poden haber estimulado a evolución cognitiva: complejidad social e complejidad da dieta.

Según MacLean: “As especies con dietas máis amplias puntuaron máis alto nas tareas de autocontrol. Polo tanto, ter unha dieta amplia –comer moitos tipos de alimentos da naturaleza– pode requerir o autocontrol e ser un factor importante para a innovación deste”.

En definitiva, os resultados suxiren que a alimentación e o tamaño do cerebro influllen na evolución cognitiva. 

martes, 8 de abril de 2014

O primeiro asteroide con anillos do Sistema Solar


Hasta ahora, os sistemas de anillos eran considerados un rasgo exclusivo dos planetas xigantes, como Júpiter, Saturno, Urano y Neptuno. Sen embargo, un estudio internacional no que  participaron investigadores do Consello Superior de Investigaciones Científicas (CSIC)  detectou dentro do Sistema Solar un obxeto con dous anillos, probablemente formados por hielo de agua. Os resultados do trabajo, publicado na revista Nature, suxiren que os anillos poden ser estructuras máis comúns do que se pensaba hasta o momento.

Cariclo, nombre que  recibeu este asteroide en castellano, presenta un diámetro duns 250 kilómetros e  encontrase situado entre Saturno e Urano. Os seus dous anillos, de gran densidad e separados por unha zona estreita e oscura, teñen 7 e 5 kilómetros de anchura respectivamente. O hallazgo foi posible gracias a  observación, desde oito enclaves distintos, do paso de Cariclo por diante dunha estrella (fenómeno coñecido como ocultación) en xunio de 2013.

“Pensábamos que o que habíamos detectado aredor de Cariclo durante a ocultación  debíase a material que este planeta menor pudera expulsar a chorros, como fan os cometas, xa que presenta algunhas propiedades e unha órbita similar a  dos cometas. Sen embargo, tras dar moitas voltas, vemos que o material  distribuíase en forma de elipse aredor de Cariclo, formando un anillo como o de Saturno”, comenta o investigador de CSIC José Luis Ortiz, do Instituto de Astrofísica de Andalucía.

Un novo planeta enano cambia o mapa do Sistema Solar


Dous investigadores estadounidenses descubriron un novo planeta enano chamado 2012 VP113, na nube de Oort, xusto máis alá do noso sistema solar. O máis sorprendente é que a sua órbita vese influenciada pola posible presencia dun planeta descoñecido, oscuro, gélido  dun tamaño que pode ser dez veces o da Tierra.

Os investigadores Chad Trujillo do Observatorio Gemini e Scott Sheppard da Institución Carnegie de Washington (EE UU) publican hoxe na revista Nature o hallazgo dun lexano planeta enano chamado 2012 VP113. Encontrase na parte interna da nube de Oort, unha rexión supostamente poblada por miles de objetos más allá del borde conocido del sistema solar.

La Institución Carnegie destaca en un comunicado una de las sorpresas del estudio: “Este trabajo indica la posible presencia de un planeta enorme, tal vez hasta diez veces el tamaño de la Tierra, que aunque no se puede ver, posiblemente influye en la órbita de 2012 VP113 y otros objetos de la nube de Oort interior".

"Algunos de estos objetos pueden rivalizar con el tamaño de Marte o incluso la Tierra”, insiste Sheppard, “y esto se debe a que están tan distantes, que incluso los más grandes serían demasiado débiles para poder detectarlos con la tecnología actual".

El astrónomo español Carlos de la Fuente Marcos, de la Universidad Complutense de Madrid, valora para Sinc el descubrimiento: “Los autores muestran de forma muy convincente que debe existir un planeta helado mayor que la Tierra en la periferia del sistema solar. En los próximos meses esto va a dar mucho que hablar, tanto o más que los anillos del centauro Cariclo, otro estudio que también aparece esta semana en Nature”. 

jueves, 3 de abril de 2014

Confirman a existencia dunha misteriosa especie de cetáceo

Unos investigadores han identificado a una nueva especie de cetáceo de la familia Ziphiidae, basándose en un estudio sobre siete animales que en distintos momentos de los últimos 50 años quedaron varados en islas tropicales remotas del Océano Índico y el Pacífico.

Os zífidos, unha familia extendida pero pouco coñecida de cetáceos vulgarmente coñecidos como baleas dentadas e que teñen un parentesco evolutivo lexano cos cachalotes, viven en augas profundas de todos los océanos del mundo, más allá de los bordes de las plataformas continentales.

Rara vez se les ve en el mar debido a sus hábitos esquivos, su capacidad para inmersiones largas y la aparente poca abundancia de algunas especies. Es comprensible que la mayoría de la gente nunca haya oído hablar de ellos.

La nueva especie, descubierta, o más bien redescubierta, tras una labor casi detectivesca a cargo del equipo de Merel Dalebout, experta en cetáceos e investigadora invitada de la Universidad de Nueva Gales del Sur en Australia, ha recibido definitivamente el nombre de Mesoplodon hotaula.

El primer ejemplar reconocido de esta escurridiza especie fue una hembra hallada en una playa de Sri Lanka hace más de medio siglo. El 26 de enero de 1963, la hembra gris-azulada de 4,5 metros de largo acabó en Ratmalana, cerca de Colombo. El entonces director de los Museos Nacionales de Ceilán, Paulus Edward Pieris Deraniyagala, zoólogo, paleontólogo, antropólogo y artista local, la describió como una nueva especie, y la llamó Mesoplodon hotaula.


Sin embargo, dos años después, otros investigadores reclasificaron a este espécimen como una especie existente, el Mesoplodon ginkgodens.

Finalmente, el tiempo le ha dado la razón a Deraniyagala. Él estaba en lo cierto sobre el carácter único del cetáceo que examinó. Aunque tiene un parentesco cercano con el Mesoplodon ginkgodens, en realidad no es la misma especie.